Afscheid juffen

04-10-2020

Met hart en ziel staan Riet (66) en Magda (66) voor de klas, tot op de laatste dag

Zo'n beetje iedereen die in Munstergeleen is opgegroeid, had les van hen. Na bijna vijftig jaar voor de klas te hebben gestaan, gingen juffen Riet Jacobi (66) en Magda Budé (66) donderdag met pensioen. „Ik kan me geen leven zonder alle kinderen voorstellen."

Een afscheidsfeest? Niet nodig, we wilden vooral geen poespas. Met hun bescheidenheid kwamen juf Riet (66) en juf Magda (66) niet zo makkelijk weg. „Goedemorgen, jullie mogen met mij meelopen." Nietsvermoedend lopen de twee dames met hun directeur door de gangen van basisschool Munstergeleen.

Na bijna vijftig jaar les te hebben gegeven aan zo'n beetje alle groepen, namen de juffen er donderdag tegelijk afscheid. Als de school hen niet met pensioen had laten gaan, waren ze vol gas doorgegaan. Op hun laatste werkdag liep de hele school met optredens uit om hen een onvergetelijk afscheid te geven. En er was een interview met deze krant geregeld. Als in dat gesprek alleen al het woord pensioen valt, schieten ze vol.

Dames, het zit er bijna op...

Riet: „Heel onwerkelijk. Ik kan niet geloven dat er al bijna vijftig jaar voorbij zijn."

Magda: „Ik ook niet. Ik zie het nog voor me, hoe ik begon als kleuterjuf. We zaten midden in de jaren zeventig, toen er nog drie aparte kleuterscholen waren in Munstergeleen. Het was een roerige periode. Zo verhuisden er veel mensen uit Noord-Nederland naar Limburg om bij DSM te komen werken."

Riet: „De directheid van mensen boven de rivieren botste menig keer met de meer introverte inwoners uit het dorp. Het duurde voor beide partijen een paar jaar om daaraan te wennen."

Magda: „In die tijd veranderde er sowieso veel, zoals de positie van de vrouw. De meeste moeders stopten met werken als ze trouwden en kinderen kregen, maar toch kwam het mondjesmaat voor dat vrouwen bleven werken. In die tijd had je alleen nog geen parttime banen: je werkte fulltime of niet."

Voor welke optie kozen jullie?

Magda: „Ik ben altijd voltijds blijven werken omdat ik graag zekerheid wilde opbouwen. En ik vond werken gewoon heel leuk. Het was passen en meten om alles te combineren, maar het ging prima. Zo racete ik in de lunchpauzes snel op en neer naar mijn ouders om te gaan voeden."

Riet: „Toen ik in 1981 zwanger werd van mijn oudste zoon stopte ik met lesgeven. Als ik fulltime was gaan werken, vond ik dat ik teveel uren weg zou zijn van huis. Na een paar jaar, toen mijn zoon ouder was, ging ik weer lesgeven. Inmiddels waren de kleuterscholen samen met de lagere school gefuseerd tot een basisschool. Hierdoor ging ik, net als Magda, in alle klassen meedraaien."

Hoe was het om van kleuterjuf naar andere leeftijdsgroepen te gaan?

Magda: „Heel leuk, al heb ik altijd een zwak voor kleuters gehad. Die verwondering en nieuwsgierigheid bij hen is zo mooi. Als ze ouder worden, zie je dat steeds meer verdwijnen."

Riet: „Precies ja. Het is bijzonder als ze bijvoorbeeld net leren lezen of schrijven. Dat enthousiasme is bij kinderen altijd hetzelfde gebleven, door alle jaren heen."

Zien jullie ook verschillen in kinderen van vroeger en nu?

Riet: „Eerst waren er geen allochtone kinderen in de klas, nu wel. Heel goed, want zo komen kinderen in aanraking met andere culturen."

Magda: „Kinderen van nu zijn veel meer op zichzelf gericht: vroeger deelden ze meer met anderen en speelden ze altijd buiten. Dan doken ze het bos in en verzonnen ter plekke allerlei spelletjes. Nu lijkt dat laatste minder en moet je als juf veel meer zelf bedenken om kinderen te entertainen."

Riet: „Dat laatste komt denk ik omdat hun spanningsboog nu veel korter is door alle constante prikkels die ze van hun telefoons en iPads krijgen."

Voeden ouders hun kinderen tegenwoordig anders op dan voorheen?

Magda: „Kinderen krijgen nu thuis veel meer inbreng van hun ouders en zijn daardoor veel mondiger. Als je hen vroeger een opdracht gaf, deden ze het gewoon. Nu vragen ze vaak aan me: 'waarom moet ik dat doen'?"

Riet: „Niet alleen kinderen zijn kritischer geworden: ouders komen sneller verhaal halen bij ons. Soms roept dat discussie op, maar het is ook fijn als ouders meedenken of dat we samen kunnen sparren over wat er bij hun kind speelt."

Jullie moeten een schat aan kennis en ervaring hebben op dat laatste vlak. Hebben jullie gouden opvoedtips?

Magda: „Het is heel cliché, maar blijf vooral kijken en luisteren naar je kind. En vooral praten. Veel praten."

Riet: „Precies. Als kinderen het moeilijk vinden om iets te vertellen, kun je bijvoorbeeld een pop erbij nemen waar ze het aan kunnen vertellen. Meestal komen de verhalen dan vanzelf."

Magda: „Probeer hen ook een stapje verder te krijgen dan waar ze zelf de grens leggen. Willen ze niet van het potje naar de wc? Loop dan samen naar het toilet, geef een stukje papier en moedig hen aan om het toch te proberen. Blijf altijd bij hen staan, maar neem het niet van hen over. Wanneer je dan de trots bij een kind ziet dat hij het zelf heeft gedaan, is dat zo mooi. Voor zulke momenten, daar doe ik het voor. Of ja, deed ..."

Hoe gaat jullie gepensioneerde leven eruitzien?

Riet: „Geen wekker meer! Maar dan ben ik toch om half zeven weer wakker, puur uit automatisme… Gelukkig verdwijn ik niet helemaal, want ik breng mijn kleinzoon nog naar dezelfde school. En als het team daar hulp nodig heeft, kom ik misschien nog wel helpen."

Magda: „Mijn werk gaf me veel structuur en dat valt nu weg, dus ik moet een heel nieuw ritme gaan vinden. Ik kan gelukkig ook oppassen op de kleinkinderen en ik denk dat ik eens een hoop ga opruimen thuis. Misschien koop ik wel een elektrische fiets. Maar het wordt vooral erg wennen om de kinderen niet meer op school te zien. Die ga ik het meeste missen van allemaal."

Riet: „Ik ook..."

Powered by BasisOnline